Ο λαίμαργος λύκος που έφαγε το δάσος

Το ποίημα "η λαίμαργη φάλαινα" που έφαγε τη θάλασσα μας άνοιξε την όρεξη...

Γίναμε λύκοι και φάγαμε κι εμείς το δάσος...!!!!!

Δείτε πώς!

«Σπίτι μου, σπιτάκι μου…. και σπιτοκαλυβάκι μου»

(Σχέδιο εργασίας που ξεκίνησε στο μάθημα της Γλώσσας στην ενότητα «Κατοικία» και στο πλαίσιο της διαθεματικότητας ολοκληρώθηκε στο μάθημα των εικαστικών)

Το σπίτι για τον καθένα είναι κάτι πολύ σημαντικό.

Μας συγκίνησε το ποίημα του Κωστή Παλαμά : « Το σπίτι μου», αλλά και το ποίημα του ιδίου με τίτλο «Το σπίτι που γεννήθηκα».

Γράψαμε ανά ομάδα τα δικά μας ποιήματα:

Open publication - Free publishing - More education

Διασκεδάσαμε ακούγοντας το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη «Θα κάτσω σπίτι, θα αράξω σπίτι.»

Έγραψε κάθε μαθητής σ’ ένα χαρτάκι τι είναι γι’ αυτόν το σπίτι του. Όταν τα διαβάσαμε στην τάξη, υπήρξε μια συγκίνηση. Δόθηκε η δυνατότητα στον καθένα μας να εκφράσει τα συναισθήματά του.
Ένας μαθητής είχε την ιδέα στα εικαστικά ο καθένας να φτιάξει το σπίτι του και δίπλα να γράψει τα συναισθήματά του.

Η ιδέα ήταν εύκολο να υλοποιηθεί, αφού συμφωνήσαμε να χρησιμοποιήσουμε πολύ απλά υλικά.

ΥΛΙΚΑ: κομμάτια από τεντόπανο ( υπήρχε στο σχολείο), εφημερίδες, περιοδικά, καλαμάκια, κανσόν, όσπρια, μακαρονάκια, κουτόσπιρτα, πολύχρωμες χαρτοπετσέτες, κόλλες, πινέλα, τέμπερες και ό,τι άλλο είχε φροντίσει να έχει μαζί του ο κάθε μαθητής.

 

 Αποφασίσαμε μετά, όταν είδαμε πόσο ωραία έγιναν, να τα κάνουμε μικρά καδράκια.

Βρήκαμε πηχάκια και τα κολλήσαμε στις δυο πλευρές.

Το αποτέλεσμα μας ικανοποίησε. Ελπίζουμε κι εσάς.

 

Επίσκεψη στο Κέντρο Γαία

Στις 13 Νοεμβρίου 2012 πήγαμε στο Κέντρο ΓΑΙΑ στην Κηφισιά.
Το κτίριο ήταν ψηλό,διώροφο, μοντέρνο και αρκετά εντυπωσιακό.
Μόλις μπήκαμε μέσα, μια κυρία μας υποδέχτηκε θερμά. Μας προέτρεψε να καθίσουμε σε μια μοκέτα, μπροστά από μια θεόρατη υδρόγειο σφαίρα. Σε μια στιγμή τα φώτα έσβησαν και η υδρόγειος σφαίρα άρχισε να γυρίζει. Έπαιζε χαμηλή μουσική και ακούγαμε για το πώς δημιουργήθηκε η Γη.
Στη συνέχεια μπήκαμε σε μια μικρή θόλο όπου προβάλλονταν εικόνες με τις ομορφιές του πλανήτη Γη, τα δημιουργήματα του ανθρώπου πάνω σε αυτή αλλά και τις καταστροφές που προκαλεί.

Ύστερα χωριστήκαμε σε τρεις ομάδες: α) την ομάδα που ασχολήθηκε με τους Φυσικούς Πόρους β) την ομάδα που ασχολήθηκε με το Νερό  και γ) την ομάδα που ασχολήθηκε με την Ενέργεια.

Φυσικοί Πόροι:

Όχι στην υπερκατανάλωση

Κάθε προθήκη και ...κάτι από τη φύση που καταστρέψαμε...όταν ακουμπούσαμε το χέρι μας πάνω στο υλικό (π.χ. γούνα) ακούγαμε τη φωνή του αντίστοιχου ζώου..που σκοτώνεται...

όταν το υλικό ήταν συνθετικό δεν ακούγαμε τίποτα...

Νερό: Μας έκανε εντύπωση ότι για ό,τι κατασκευάζεται χρειάζεται νερό. Γι' αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στην κατανάλωση. Επίσης σηκώσαμε 20 λίτρα νερό και τα μεταφέραμε για μερικά μέτρα  για να καταλάβουμε τι γίνεται στις χώρες του τρίτου κόσμου όπου γυναίκες και παιδιά κουβαλούν πολλά λίτρα νερό για πολλά χιλιόμετρα.

Ενέργεια: Μιλήσαμε για την εξοικονόμηση Ενέργειας, για το Φαινόμενο του Θερμοκηπίου που οφείλεται στη μόλυνση της ατμόσφαιρας και συζητήσαμε πιθανές λύσεις. Κάποιες απ' αυτές που προτείναμε εμείς τα παιδιά είναι:

ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ

ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΣΥΜΒΑΤΙΚΕΣ 

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ (π.χ. δεν αφήνουμε τα φώτα ανοιχτά όταν φεύγουμε από ένα δωμάτιο).

Ποια ήταν τα μηνύματα που πήραμε;

ΑΕΙΦΟΡΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Είναι αυτό το "Νέο Σχολείο";

[Τρίτη άποψη] Είναι αυτό το «νέο» σχολείο;

Οι άχρηστες επιβαρύνσεις των μαθητών και η ιδεολογική οπισθοδρόμηση

Του Βασίλη Κρεμμυδά

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012 στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

 

Ολοι έχουμε ακούσει για το «νέο σχολείο»· το έχουν διαφημίσει αρκετά· χωρίς, ασφαλώς, να λένε τι είναι. Εμείς οι απλοί άνθρωποι που έχουμε παιδιά, εγγόνια και ό,τι άλλο στα σχολεία, όταν ακούμε «νέο», το οτιδήποτε, καταλαβαίνουμε κάτι αλλιώτικο, κάτι προχωρημένο, κάτι που οπωσδήποτε ωφελεί. Και όταν πρόκειται για σχολείο, υποθέτουμε ότι «νέο» θα πει ένα σχολείο ανανεωμένο όπου ο δάσκαλος θα κάνει πιο άνετα και πιο ευχάριστα τη δουλειά του με νέα μέσα και νέες διευκολύνσεις· και ο μαθητής θα χαίρεται το μάθημα και τον δάσκαλό του, θα μαθαίνει ευκολότερα και περισσότερα και θα έχει πολύ χρόνο για να «παίξει», με ό,τι εννοούμε με το παίζω σε κάθε ηλικία, ώστε την επομένη να θέλει να πάει στο σχολείο· να θέλει, να μην του είναι καταναγκασμός.

Για να δούμε, είναι αυτό το «νέο» σχολείο; Το «νέο σχολείο» στο Δημοτικό - από εκεί αρχίζει η αλλαγή - είναι περίπου το εξής: τα παιδάκια έχουν περισσότερες ώρες μάθημα, τα βιβλία είναι περισσότερα και πιο «χοντρά» και η δουλειά στο σπίτι απαιτεί περισσότερο χρόνο και τη βοήθεια της μαμάς! Οσο για το περιεχόμενο των βιβλίων, αυτό μας πηγαίνει πολλά χρόνια πίσω.

Δηλαδή, το «νέο σχολείο» είναι πιο επιβαρυντικό από το παλιό· για τα παιδάκια εννοώ - το βάρος της τσάντας που κουβαλούν πρωί και μεσημέρι αυτά τα πανέμορφα πλασματάκια εγώ δυσκολεύομαι να το σηκώσω. Ξέρω ότι το δύσκολο σχολείο ικανοποιεί μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Θυμάμαι μια μαμά που μου έλεγε ότι η δασκάλα της κόρης της δεν είναι καλή γιατί «δεν τους βάζει δουλειά για το σπίτι»! Ασχετη η εν λόγω μαμά με τα της εκπαίδευσης, με τη δουλειά της μικρής μαθήτριας στο σπίτι θα πετύχει δύο πράγματα: θα κάνει ό,τι και «όλες» οι μαμάδες και θα μπορεί να ασκεί τη μητρική εξουσία - και βία -, πάλι όπως «όλες» οι μαμάδες!

Αυτό είναι με δυο λόγια το «νέο» σχολείο, μούντζα να 'χει το παλιό, που θα καταλήξει να το νοσταλγούμε. Οσο γι' αυτό που το μέρος αυτό της κοινωνίας και οι εξουσίες ονομάζουν «παιδαγωγική» - γέμισε ο τόπος με παιδαγωγούς και διδακτικές - έχει πάει περίπατο· ακριβώς όπως και η ψυχούλα αυτών των μικρών παιδιών που μαθαίνουν - ακόμη! - πως το βασανιστήριο σε κάνει να μαθαίνεις, ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Στρεβλώνουν, με τα βιβλία και τη διδασκαλία, τις ψυχές και τη σκέψη αυτών των τρυφερών πλασμάτων λέγοντάς τους, για παράδειγμα, ότι να μάθουν σε ποιο χωριό σκοτώθηκε ο Παύλος Μελάς είναι μια απαραίτητη γνώση! Οπως και ότι ο τίτλος του βιβλίου που αναγγέλλει «ιστορία του νεότερου και σύγχρονου κόσμου» δεν σημαίνει τίποτ' άλλο από την ελληνική ιστορία!

Μαθαίνει λοιπόν αυτή η τρυφερή ψυχή ότι η πατρίδα του είναι ο κόσμος όλος - και πώς να καταλάβει αυτό που συμβαίνει σήμερα, που αν η Γερμανία δεν μας δώσει λεφτά μπορεί, εκτός από τη μαμά του, και ο μπαμπάς του να μείνει άνεργος. Ή δεν πρέπει να το ξέρει επειδή «είναι μικρό»; Εμ, έλα όμως που τα παιδιά, «έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα», καταπώς μας είπε ο Σαββόπουλος.

Αυτά και άπειρα άλλα είναι το «νέο σχολείο»· οι κύριοι υπουργοί που το κατασκεύασαν μπέρδεψαν το νέο με το παλαιό, την ανανέωση με την αναπαλαίωση.

Λένε διάφοροι: δεν έχουν - οι υπουργοί - καλούς συμβούλους! Ωραία, δεν έχουν καλούς συμβούλους, παιδιά δεν έχουν; Οι ίδιοι ή κάποιοι στενοί συγγενείς; Για να πληροφορηθούν ότι οι περισσότερες ώρες σχολείο και η πολλή δουλειά στο σπίτι σκοτώνουν τη χαρά του παιδιού τους; Και ότι, αν εκείνοι δεν είναι σε θέση να βοηθήσουν, χρειάζονται δασκάλους ιδιωτικούς. Μήπως όλη η υπόθεση του «νέου σχολείου» απορροφά την ανεργία των δασκάλων;

Ή μήπως πρέπει να σκεφτούμε ότι εμπρός στην εξυπηρέτηση της ιδεολογίας μας, ας θυσιαστεί και η υγεία ακόμη του μικρού παιδιού;

Ο Βασίλης Κρεμμυδάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ένας μαγικός προορισμός

Τελειώνοντας την 1η Ενότητα της Γλώσσας 

"Ταξίδια - Τόποι - Μεταφορικά Μέσα" 

την ώρα των Εικαστικών, κάναμε μια δημιουργική εργασία. 

Ακούσαμε μουσική και καθένας από μας ζωγράφισε ό,τι φανταζόταν. Απολαύσαμε τη μουσική, χαλαρώσαμε και ζωγραφίσαμε.

Οι μουσικές ήταν :
"Ο Αρμενιστής" από το Cd "Αιολία" του Μιχάλη Νικολούδη
"Είσοδος στη Σύρνα" από το ομώνυμο Cd του Μιχάλη Κουμπιού.
Μια από τις ομάδες που σχηματίσαμε για την εργασία αυτή, κατάφερε βάζοντας τις ζωγραφιές σε μια σειρά να γράψει ένα ποίημα με τίτλο:

"Ενας μαγικός προορισμός"

Οι μαθητές της Στ τάξης...

Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή - Οικογένεια

Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή

Ποιες ανάγκες καλύπτει η οικογένεια;

Στην Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή μάθαμε ότι η οικογένεια καλύπτει ανάγκες βιολογικές, συναισθηματικές, κοινωνικές και νοητικές.

Θα σας το δείξουμε με παντομίμα και παιχνίδι ρόλων.

Σενάριο: Ο μικρός Ανδρέας ήταν απρόσεχτος. Έπεσε και έσπασε το πόδι του.

Η οικογένειά του τον βοηθάει να ξεπεράσει το πρόβλημά του όσο πιο ανώδυνα γίνεται.

Ρόλοι:

Άννα: Ο ρόλος μου στην παντομίμα ήταν η γιαγιά. Του μιλούσα γλυκά, τον χάιδευα, του έφτιαχνα φαγητό και κάλυψα βιολογικές και συναισθηματικές ανάγκες.

Άννα - Μαρία: Ο ρόλος μου ήταν η αδερφή και κάλυψα κοινωνικές και συναισθηματικές ανάγκες. Μαντέψτε τι έκανα....

Άγγελος: Ο ρόλος μου ήταν ο πατέρας. Του έφερα να διαβάσει και κάλυψα νοητικές ανάγκες.

Πέτρος: Ήμουν ο Αντρέας. Ήμουν ο πονεμένος.

Άννα: Έκανα και τη μητέρα. Τον φρόντιζα συνεχώς. Μαντέψτε και πάλι....

Ρόλοι:

Μαριτίνα: Ο ρόλος μου στην παντομίμα ήταν η γιαγιά. Ήρθα να μείνω μαζί τους για να βοηθάω στις δουλειές του σπιτιού. Καλύπτω βιολογικές ανάγκες.

Κατερίνα: Ο ρόλος μου ήταν η αδερφή. Του έκανα συνεχώς αστεία για να γελάσει και να ξεχάσει τον πόνο του. Καλύπτω συναισθηματικές και κοινωνικές ανάγκες.

Άγγελος: Ο ρόλος μου ήταν ο πατέρας. Του έφερα δώρα για να χαρεί. Καλύπτω συναισθηματικές ανάγκες.

Θοδωρής: Ήμουν ο Αντρέας. Ήμουν ο πονεμένος.

Μαριτίνα: Έκανα και τη μητέρα. Τον φρόντιζα συνεχώς. Ήμουν συνεχώς κοντά του.

τα ΝΑΙ και τα ΟΧΙ

Σήμερα Δευτέρα 29 Οκτωβρίου και με αφορμή τη χθεσινή παρέλαση για τον εορτασμό της επετείου της 28ης Οκτωβρίου, στην τάξη κάναμε κάποιες συγκεκριμένες δραστηριότητες.

1. Συζητήσαμε πώς νιώσαμε την ώρα που κάναμε παρέλαση
2. Συζητήσαμε στην ομάδα σε τι θα λέγαμε "Ναι" και σε τι θα λέγαμε "Όχι" σήμερα, κι έπειτα τα καταγράψαμε σε δύο χαρτόνια.

Οι περισσότεροι μαθητές νιώσαμε χαρά και άγχος.
Χαρά γιατί στους περισσότερους αρέσει η παρέλαση, αλλά και άγχος γιατί υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που μας έβλεπαν. Αν κάποιος έχανε το βήμα του, θα ντρεπόταν πολύ. Κάποιοι φοβήθηκαν κι άρχισαν να γελούν νευρικά ταυτόχρονα, γιατί υπήρχαν πολλοί αστυνομικοί με τεράστιες ασπίδες.